เช้าของวันที่ 14 เป็นวันวาเลนไทน์

ของแนท กับโจ้ เรานัดกันไปทะเลที่บางแสน

แต่วันที่13ตอนกลางคืนเราอยู่ด้วยกันจนถึงตี2

เรายังทำของขวัญไม่เสร็จเลยแต่เราเห็นของขวัญที่โจ้จะให้แล้ว

คือ เสื้อกับกระโปรง (ให้ของสลับกันไปหมด)

บ่นใหญ่เลยที่เราทำเสียแผนไปเปิดกระโปรงหลังรถสะก่อน

โจ้มารับตอนเที่ยงครึ่งกว่าจะไปก้อบ่ายนิดๆๆเพราะเรายังไม่อาบน้ำ

วันนี้เราพูดไม่ค่อยดีกับโจ้เท่าไหร

ไม่รู้ทำไหมมันหงุดหงิดไปหมดจนโจ้บอกว่าวันนี้วันของเรานะ

ไปถึงทะเลเกือบบ่าย3 เพราะรถติดนิดหน่อยไปถึง

ก้อซื้ออาหารมาเต็มโต๊ะจนแม่ค้าถามว่ากินหมดหรอ(นั่นนะสิ)

โจ้บอกว่านะพากิบ กับ จอยมาด้วย

พอสักพักจอยโทมาบอกโจ้ว่าอยากคุยกับเรา

เราว่ามันแปลกเลยโทหากิบให้กิบโทกลับมาเลยรู้เรื่องว่า

ทำไหมจอยถึงร้องไห้เพราะพี่ต้องบอกว่าเปนพี่น้องกันนะ

วันวาเลนไทนใช่ทำให้คนมีความสุขเสมอไป

ทำให้เรากับโจ้ห่วงจอยมาก

ไม่น่ามาเกิดเรื่องแบบนี้กับเพื่อนเราทั้งที่เราคิดมาตลอดว่า

ของให้เรามองคนผิดไม่ใช่อย่างที่คิด

(แต่มันดีอยู่อย่างตรงที่สอนให้เพื่อนเราเข้มแข็งอย่าเชื่อใจใครง่าย

เวลาแค่นิดเดียวตัดสิ้นไม่ได้ว่าเค้าดีมากแค่ไหน

ขนาดคนที่รู้จักกันมานานกันไม่ดีอย่างที่เห็นเลย

ขอให้เพื่อนรักตัวเองและเราไม่คิดจะซ้ำเติมให้เพื่อนเจ็บ

เราจะรออยู่ที่เดิมกลับมาหาจุดที่พวกเราเคยอยู่นะ

มีคนรักจอยอยู่อีกมากหันกลับมาจะรอเสมอ)

พอประมานหกโมงเย็น ไปโรงเรียนอัสสัมศรีราชาไปโรงเรียนเก่าของโจ้

ใหญ่มากเปนโรงเรียนประจำน่าอยู่จัง

และก้อไปหาอาจารยที่โจ้เคยอยู่หอนอก

ท่านน่ารักมากค่ะ

เราก่อนทานไอศกรีมที่โรบินสันศรีราชา(กรุงเทพไม่มีทาน)

และเราก้อกลับกรุงเทพที่จิงจะไปพัทยาต่อแต่มีเรียนเช้า

ไปบ้านโจ้ก่อนเค้าไปอาบน้ำรอจนหลับปลุกเราตอนตี1.30

ถึงบ้านตี3 แม่บ่นเลยเรากับโจ้ไม่สนใจหลับอย่างเดียว

วันแห่งความรักปีนี้ไม่เหมือนทุกปี

ปีความสุขอีกแบบ

ขอบคุนนะค่ะที่มอบสิ่งดีๆๆให้ความรักของเรามากขึ้น

โจ้ใจดีกับแนทเสมอทั้งที่แนทดุโจ้บ่อยโจ้ไม่เคยบ่น

แนทคุยกับคนอื่นจนทำลายจิตใจโจ้

ก้อไม่ว่าแค่ถามแนทว่าทำไหมพูดแบบนี้

แนทรู้สึกว่าทำอะรัยเกินไปจนไม่มองความสุขของโจ้เลย

ขอโทษนะค่ะ

ที่หน้าแนทหวังว่าเรายังรักกันเหมือนเดิมนะค่ะ